Edutainment – nauka poprzez rozrywkę

W ostatnich latach bardzo istotnym zagadnieniem jeśli chodzi o edukację stała się tak zwana edutainment, czyli nauka poprzez rozrywkę, lub edukacja rozrywkowa. Jest to dziedzina edukacji która zajmuje się kształceniem dzieci i młodzieży poprzez kontakt z różnego rodzaju środkami służącymi do rozrywki. Mogą to być na przykład środki masowego przekazu, jak radio, telewizja czy czasopisma, jak również wszelkie gry – planszowe bądź komputerowe. Bardzo dużą rolę odgrywa tutaj wiedza przekazywana za pośrednictwem globalnej sieci internetowej, w najróżniejszej postaci. Edukacja rozrywkowa może mieć również funkcję promocyjną. Wówczas celem jest zwrócenie uwagi odbiorców na konkretną problematykę lub poszerzenie wiedzy na dany temat, jak na przykład profilaktyka zdrowotna bądź świadomość ekologiczna. Niekiedy działania związane z edukacją rozrywkową łączone są na przykład z organizacją imprez lub festiwali muzycznych, bądź wydawaniem gier komputerowych których akcja związana jest z określonym motywem, gdzie nauka odbywa się w trakcie rozgrywki, a nawet może stanowić jej istotny element. Bardzo często tworzone są specjalne strony internetowe, na których w atrakcyjny sposób przedstawiana jest wiedza na dany temat. Edukacja rozrywkowa może także odbywać się poprzez organizację różnego rodzaju turniejów w których liczy się wiedza z danej tematyki, w tym turniejów telewizyjnych, z których najsłynniejszym była Wielka Gra. Również takie inicjatywy mogą mieć miejsce w Internecie, na przykład na profilach Facebook związanych z daną problematyką.

Czy warto uczyć się historii

Czy warto uczyć się historii? Do czego przydaje się nabyta wiedza? Czy w dzisiejszym świecie ma ona jeszcze zastosowanie? Wielu uczniów chodzących do szkół uważa, że historia to nic więcej poza licznymi datami jakie trzeba zapamiętać, związanych z mniej lub bardziej ważnymi wydarzeniami. Nic dziwnego, że nauka historii przy takim podejściu musi się kończyć niepowodzeniem lub co najmniej zniechęceniem do jej kontynuowania. Szkoła sama z siebie niewiele robi, aby wiedza przekazywana była w atrakcyjny, przystępny sposób, szczególnie jeśli chodzi o zrozumienie faktycznych zależności przyczynowo-skutkowych które doprowadziły do tych czy innych historycznych rozstrzygnięć, które sprawiły, że ludzie zachowywali się w ten a nie inny sposób, podjęli te a nie inne decyzje. Historia to nie tylko nauka o tym, co było kiedyś, ale także wiedza o tym, jak ludzie zachowują się w określonych sytuacjach. Nie jest to tylko podtrzymywanie patriotycznych tradycji naszego narodu, nawet jeśli samo w sobie stanowi to bardzo istotną wartość. Nauka historii jest w pewnym sensie lekcją życia – lekcją podejmowania decyzji i ponoszenia odpowiedzialności za ich skutki. Lekcją wyboru, nawet jeśli często może to być wyłącznie wybór mniejszego zła. Szkoła bez lekcji historii bardzo wiele straciłaby na swojej funkcji wychowawczej, ale i sami uczniowie byliby ubożsi o rozumienie współczesnego świata, a także bardzo rozległy kontekst wielu wydarzeń, jakie się w nim dzieją. Dlatego warto przyłożyć się do szkolnych lekcji historii i poświęcić im czas na naukę.

Rodzaje szkół średnich

Szkoła średnia, obecnie zwana ponadgimnazjalną, to ostatni z powszechnych etapów edukacji, który kończy się mniej więcej w okresie osiągnięcia przez ucznia pełnoletniości. Wyróżniamy kilka rodzajów szkół średnich, które różnią się od siebie trybem nauki, ale również możliwością dalszego studiowania lub uzyskaniem konkretnego zawodu. Najpopularniejszym rodzajem szkół średnich jest liceum, czyli szkoła średnia o profilu ogólnokształcącym. Nauka w niej trwa trzy lata i zakończona jest podejściem do egzaminu maturalnego. Podobnie jak w przypadku liceum, również technikum kończy się maturą, przy czym nauka w technikum obejmuje cztery lata i kończy się również uzyskaniem dyplomu który potwierdza kwalifikacje zawodowe w wybranym zawodzie. Z reguły są to bardziej wymagające zawody niż w przypadku szkół średnich zawodowych, czyli tak zwanych zawodówek, do tego wielu uczniów technikum decyduje się kontynuować naukę na studiach, zwłaszcza na politechnikach, czyli wyższych uczelniach o charakterze technicznym. Z kolei nauka w szkole zawodowej może trwać trzy lata, po których uczeń może się ewentualnie zdecydować na dodatkowe, trzyletnie technikum uzupełniające. Do szkół ponadgimnazjalnych zalicza się niekiedy także szkoły policealne, które pełnią rolę szkoły zawodowej jaką można ukończyć po liceum. Istnieją również szkoły specjalne, do których uczęszczają uczniowie z rozmaitymi problemami, na przykład niepełnosprawni lub z zaburzeniami umysłowymi. Nauka w nich może mieć ten sam bądź mniej zaawansowany program w porównaniu do liceum, w zależności od problemów uczniów w danej klasie.

Edukacja formalna i nieformalna

Czym różni się edukacja formalna od nieformalnej i czy nauka w obu tych formach może być pogodzona dla efektywniejszego nauczania dzieci i młodzieży? Definicje wyróżniają cztery rodzaje edukacji. Pierwszym z nich jest właśnie edukacja formalna, czyli szkolna, która jako pierwsza przychodzi nam na myśl jeśli chodzi o edukację. Ma ona miejsce w trakcie uczęszczania uczniów do szkół czy na studia, a jej kulminacją jest uzyskanie świadectwa maturalnego bądź dyplomu ukończenia szkoły wyższej. Obejmuje ona również oficjalne kursy których zakończenie poparte jest odpowiednimi certyfikatami bądź uprawnieniami nabytymi przez ich uczestników, nawet jeśli ich organizatorem nie jest szkoła lecz instytucje prywatne. Edukacja nieoficjalna z kolei jest wprawdzie związana ze szkoleniem, ale nie prowadzi do uzyskiwania tego rodzaju świadectw jak to się dzieje jeśli chodzi o studia. Mogą to być zatem wszelkiego rodzaju kursy i zajęcia dodatkowe, które mogą być nawet organizowane przez samych ich uczestników. Znacznie różni się od nich pojęcie edukacji nieformalnej, którego podmiotem jest nauka jako kształtowanie umiejętności czy wartości nabywanych przez daną osobę w trakcie jej codziennego życia. Tutaj znajdzie się tak zwana edukacja rozrywkowa, czyli nauka odbywająca się na przykład poprzez oglądanie filmów przyrodniczych bądź gra w gry edukacyjne. Częściowo łączy się to z edukacją akcydentalną, czyli taką, gdzie wiedza i nauka uzyskiwana jest na bazie zwykłych, ludzkich doświadczeń, które nie były planowane jako element poszerzania wiedzy.

Co powinno wiedzieć dziecko przed pójściem do szkoły?

Co powinno wiedzieć dziecko przed pójściem do szkoły? Jak przygotować je do rozpoczęcia edukacji i pomyślnego startu w pierwszy poważny etap bardziej dorosłego życia? Szkoła rozpoczyna się trzyletnim okresem określanym jako nauczanie zintegrowane, w trakcie którego klasa prowadzona jest przez jednego nauczyciela – wychowawcę, który odpowiada za naukę wszystkich przedmiotów. Jego zadaniem jest nie tylko nauka dzieci, ale także wychwycenie wszelkich problemów jakie mogą one mieć z nauką lub szeroko pojętym rozwojem. Zanim dziecko pójdzie do szkoły, powinno być w stanie radzić sobie w kontaktach z rówieśnikami oraz nauczyć się cierpliwości i obywania się bez rodziców, jeśli zatem nie chodziło ono do przedszkola, warto zadbać o to, by miało ono znajomych wśród innych dzieci i wiedziało, jak się wobec nich zachowywać. Szkoła i nauka na początkowym etapie edukacji nie jest trudna, a nauczyciele których zadaniem jest nauczanie zintegrowane starają się sprawić, by była ona atrakcyjna dla uczniów, których uwaga bardzo łatwo się rozprasza, zwłaszcza w nowym dla nich otoczeniu. Dziecko które wybiera się do szkoły powinno posiadać podstawową wiedzę o otaczającym je świecie – z łatwością rozróżniać kolory, kształty czy dźwięki, ale także posiadać sprawność manualną na takim poziomie, by było w stanie wykorzystać ją do nauki pisania liter i cyfr. Warto w tym celu przyzwyczajać je do rysowania określonych kształtów. Warto też pamiętać, że nauka dziecka z rodzicami nie kończy się w momencie gdy trafi już ono do szkoły – warto dbać o jego edukację przez cały okres jego rozwoju.

Ranking szkół wyższych 2013

Jaka szkoła wyższa jest najlepsza w roku 2013? Do jakiej warto pójść, aby mieć szansę na najlepszą edukację i start w życiu zawodowym? Czołowe miejsca w tegorocznych rankingach zdobyły te szkoły co zwykle, co nikogo nie dziwi, bo mają one odpowiednią kadrę, zaplecze logistyczne, tradycję i doświadczenie. Pod uwagę przy sporządzaniu tego rodzaju rankingów bierze się rozmaite czynniki, do których należy na przykład prestiż jakim cieszy się dana szkoła wyższa czy też innowacyjność, która sprawia, że nauka przekazywana jest w atrakcyjny i nowoczesny sposób, a studia odbywają się z pomocą współczesnych pomocy naukowych. Oprócz tego istotne są takie rzeczy jak efektywność nauczania czy też potencjał naukowy, czyli jakość kadry jaka pracuje w danej szkole. Spośród nich najlepszy okazał się tym razem Uniwersytet Jagielloński, czyli najstarsza polska szkoła wyższa, znajdująca się w Krakowie i działająca od czasów średniowiecznych. Nieznacznie pokonał on rywalizujący z nim co roku Uniwersytet Warszawski, przy czym obie te uczelnie dzieli od pozostałych znaczna przepaść punktowa w rozmaitych rankingach. Z kolei jeśli chodzi o uczelnie które zapewniają studia o charakterze technicznym, Politechnika Warszawska nieznacznie wyprzedziła krakowską Akademię Górniczo-Hutniczą. Obie uczelnie zajęły miejsca czwarte i piąte, zaś od liderów przedzielił je Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Najlepsza prywatna szkoła wyższa według rankingów to warszawska Akademia Leona Koźmińskiego, która w ogólnym rankingu znajduje się w drugiej dziesiątce uczelni.

Praca licencjacka i magisterska

Praca magisterska, jak i praca licencjacka są ukoronowaniem studiów wyższych, dyplomem poświadczających ich ukończenie i często przepustką do pracy w danej branży. Jak wygląda proces pisania takiej pracy i na co zwrócić uwagę podczas jej pisania? Praca dyplomowa może mieć charakter czysto teoretyczny jak i prezentować wyniki z własnych badań, opatrzone wnioskami i komentarzem. Z reguły obejmuje około kilkudziesięciu, czasem kilkuset stron materiału, uporządkowanego w rozdziałach i opatrzonego szczegółową bibliografią. Praca licencjacka pisana jest przez studentów studiów licencjackich, bądź dwuetapowych studiów magisterskich, z kolei praca magisterska kończy studia magisterskie. Praca dyplomowa pisana jest pod opieką tak zwanego promotora, którym jest jeden z zatrudnianych przez daną uczelnię profesorów. Odpowiada on za przygotowanie studenta do napisania i obrony takiej pracy, przy czym stopień zaangażowania promotora może być różny i w pewnym sensie zależy też od tego jak ułożą się relacje między nim i konkretnym studentem oraz od podejścia studenta do samej pracy. W Internecie można znaleźć wiele poradników na temat tego jak powinna być napisana praca dyplomowa. Można też zlecić napisanie pracy na konkretny temat, choć trzeba zaznaczyć, że jest to działanie niedozwolone i w przypadku wykrycia takiego oszustwa można pożegnać się ze studiami. Sama praca dyplomowa podlega później obronie, czyli specjalnemu egzaminowi z treści pracy oraz zagadnień dotyczących przedmiotów wykładanych na danym kierunku.

Studia medyczne w Polsce

Studia medyczne cieszą się na całym świecie ogromnym prestiżem, a specjaliści po kierunkach medycznych mogą liczyć na dobrze płatną pracę. Są również bardzo poszukiwani zagranicą, gdzie mogą liczyć na jeszcze lepsze wynagrodzenie. Jednak dostać się na studia medyczne nie jest łatwo, konkurencja jest bardzo duża, a sama nauka długa i bardzo trudna – sprostają jej jedynie studenci zdyscyplinowani, z łatwością chłonący wiedzę i zmotywowani do ukończenia danego kierunku i pracy w zawodzie. Studia medyczne można odbyć na uniwersytetach o charakterze ogólnym, jak na przykład posiadający własny szpital Uniwersytet Jagielloński, albo uczelniach typowo medycznych, jak przykładowo Uniwersytet Medyczny w Warszawie lub Uniwersytet Medyczny we Wrocławiu. Aby dostać się na studia tego rodzaju trzeba wykazać się dobrymi ocenami na świadectwie i egzaminie maturalnym z takich przedmiotów jak biologia i chemia. W ramach nauki studia medyczne oferują praktyki w szpitalach uniwersyteckich oraz innych placówkach medycznych w danym mieście, podczas których można podpatrzeć przy pracy specjalistów i asystować im przy ich codziennych zadaniach. Studia medyczne obejmują wiele kierunków, które znacznie się od siebie różnią i przygotowują do pracy w konkretnych specjalnościach. Przykładowo studia na kierunku weterynarii będą znacznie odmienne od tych, jakie przejść musi kandydat na przyszłego chirurga, tak samo jak praca dietetyka wymaga innych umiejętności i wiedzy niż studia farmaceutyczne lub fizjoterapeutyczne.

Jak wybrać kierunek studiów?

Jak wybrać kierunek studiów i czym się kierować przy jego wyborze? Czy studia powinny być dopasowane przede wszystkim do zainteresowań przyszłego studenta, czy też powinno się jednak wziąć pod uwagę głównie zapotrzebowanie na rynku pracy? Na te pytania trudno udzielić jednoznacznych odpowiedzi, wiele bowiem zależy od konkretnej sytuacji i podejścia danego ucznia. Kierunek studiów to jednak bardzo istotna decyzja, która może wpłynąć na całe życie, więc warto jej poświęcić odpowiednią uwagę. Mogą to być zarówno studia humanistyczne jak i techniczne, ale także na kierunkach związanych z ekonomią, informatyką, pedagogiką, medycyną czy wychowaniem fizycznym. Dla wielu dziedzin nauki powstają osobne szkoły wyższe, które specjalizują się w kształceniu przyszłych pracowników z danej branży, jak na przykład politechniki bądź wyższe szkoły ekonomiczne. Decydując się na konkretny kierunek studiów warto wziąć pod uwagę to, czy mamy predyspozycje do zdobywania określonej wiedzy, gdyż nauka niektórych przedmiotów może się okazać bardzo ciężka, a nawet po ich zaliczeniu nie będziemy w stanie się wprawnie posługiwać nabytymi umiejętnościami. Przykładowo osoba, która nie radzi sobie z nauką matematyki, nie powinna decydować się na studia o profilu informatycznym, gdyż ciężko jej będzie opanować zasady rządzące strukturą programów komputerowych. Podobnie bez predyspozycji takich jak nauka języków nie warto wybierać studiów filologicznych, a osoba, która nie lubi pracy z dziećmi i młodzieżą nie powinna decydować się na studia pedagogiczne.

Jak zostać informatykiem?

Informatyka to jedna z tych dziedzin zawodowych, gdzie wciąż nie brakuje ofert pracy dla specjalistów. Jak zatem zostać informatykiem? Czy trzeba mieć w tym celu ukończone studia, czy też również informatycy o niepełnym wykształceniu mogą liczyć na znalezienie pracy? Informatyka jest właśnie jedną z tych grup zawodowych, gdzie dla wielu firm liczy się nie tyle wykształcenie co nabyte przez lata umiejętności. Bardzo często muszą one być jednak poparte doświadczeniem, które w ten czy inny sposób trzeba wcześniej zdobyć. Na szczęście istnieją na to sposoby, gdyż informatycy mogą również nabywać je pracując nad niekomercyjnymi projektami, lub na własny rachunek, rozwijając w ten sposób swoje CV. Istnieją również klasy o profilach informatycznych w szkołach średnich, zarówno licealnych jak i technicznych (gdzie można trafić na przykład na profil teleinformatyczny bądź systemów cyfrowych). Nauka informatyki możliwa jest jednak bez takiego wykształcenia, nawet w zaciszu własnego domu, dzięki ogromnym zasobom internetowym, które dają informatykom ogromną możliwość samorozwoju. Wiedza z zakresu informatyki potrafi być jednak bardzo zróżnicowana, dlatego warto odpowiednio wcześnie zdecydować się na konkretną specjalizację, która pozwoli ugruntować przyszłą pozycję na rynku pracy, na przykład jako programista, administrator serwerów, grafik komputerowy bądź webmaster. Warto pamiętać, że studia informatyczne to także wiedza z różnych dziedzin pokrewnych informatyce, których nauka może przydać się w pracy w tym zawodzie.

error: Content is protected !!